“Al wie aan Mij het offer van zijn leven wijdt…”
Als je het boek Rechters leest, of samen bespreekt, dan kun je er chagrijnig van worden. Gaan ze alweer de fout in! Halen zelf de ellende naar zich toe! Leren ze het nou nooit?
Maar je kunt ook diep onder de indruk komen. Van het grote geduld dat de HERE met zijn volk heeft. Ik zou het allang zat zijn… Geduld. Lankmoedigheid noemden we dat vroeger. Het is één van Gods grote ‘deugden’ – eigenschappen waarom wij Hem prijzen.
Hij heeft nog veel meer indrukwekkende eigenschappen. Lees de Bijbel maar! Psalm 50 begint zo:
De God der goden, de HEER, gaat spreken en roept de aarde bijeen
vanwaar de zon opkomt tot waar zij ondergaat.
Die duizelingwekkende majesteit van God – probeer je die eens in te denken. Je hebt op school wel geleerd dat de aarde maar een speldenknop is in het heelal. En wij, nietige mensjes op die speldenknop, stellen helemaal niets voor in die grote ruimte. Stel je nu eens Iemand voor, die dat héle heelal overziet en dóórziet en bestuurt. Hij heeft dat allemaal zelf verzonnen en gemaakt.
En stel je ook voor hoe daar op die speldenknop een volkje woont dat Hij speciaal heeft uitgekozen. Hij heeft hen lief, Hij buigt zich voorover en volgt elke minuut van de dag met grote interesse hun doen en laten. En Hij wil niets liever dan dat zij Hem ook liefhebben.
Stel je eens voor… – Maar die Iemand is écht. Veel echter dan al die ideeën over het heelal en onze planeet daarin. Hij ziet en dóórziet ook jou en mij. Hij volgt je met liefde en aandacht, zoals hij dat deed met het volk Israël, toen rechters (en later koningen) regeerden namens Hem.
Ze waren best trots op Hem. Ze brachten Hem dagelijks offers in zijn tempel. Maar liefhebben - graag doen wat Hij geboden had dus… Dán kwam je toch wel het één en ander tekort in het leven, hoor! Hij was hun te groot, te ver. Te streng ook.
Ik neem je in gedachten mee naar het tempelplein. Het is de tijd van het avondoffer. Kijk, daar komen priesters in hun witte gewaden. Zij stellen zich op om te zingen. Hoor, een nieuw lied. Pas gedicht door Asaf, hun koorleider. Hij profeteert over de HEER, die in stralend licht verschijnt. Laaiend vuur raast voor Hem uit, rondom Hem wervelt een storm (2-3). Zó roept Hij de hele wereld, en zelfs alle hemelbewoners bij elkaar om te luisteren. Wat gaat Hij zeggen?
Psalm 50 Gereformeerd Kerkboek
Psalm 50 Gereformeerd Kerkboek
Rechtszaak
Het blijkt te gaan om een rechtszaak tegen zijn volk. Hij gaat hen aanklagen. Ik zie je offers wel, zegt Hij. Maar je denkt toch niet dat je Mij daarmee een gunst bewijst of zo? Eet Ik soms het vlees van stieren, drink Ik het bloed van bokken? Zélfs al deed Ik dat, dan was Ik daarvoor toch niet van jullie afhankelijk! Maar kijk eens hoe je intussen mijn goede geboden aan je laars lapt! Diefstal, overspel, laster en bedrog… – Pas maar op dat Ik jullie niet verscheur!
Hoe boos Hij ook is over hun gebrek aan liefde en eerbied, Hij houdt zich in, zijn vuur en storm verslinden hen (nog) niet. In plaats daarvan geeft Hij voor de zoveelste keer geduldig onderwijs. Dat Hij hun hart wil. Laten ze Hem maar als hun Vader erbij roepen als ze in het nauw geraakt zijn, als ze bang zijn. Hun vertrouwen is niet voor niets, want Hij zál hen redden. En dan zullen zij Hem eren met een oprecht gemeend dankoffer. Zó wil Hij het.
Adembenemend, zoveel majesteit!
Onvoorstelbaar, zoveel liefde en geduld!
Waag het niet die twee tegen elkaar uit te spelen. Dat zou je ondergang worden.
